کوه بانو

دلم هوس سفری به کوهستان کرده است.. سرسره بازی روی برفها و صدای قرچ قرچ برف زیر عاج کفشهایم.. شب و چادری کوچک و بخارهای کتری کوچک چای و یه کته کوهی.. صدای نفسهایم را دوست دارم زمانیکه روی یک شیب تند برفکوبی میکنم و هرچه می روم تمام نمیشود.... لحظات شیرین در آغوش کشیدن قله.........

هوا سرد است؟ نه به سردی لحن تو......

نبسته ام به کس دل نبسته کس به من دل... امشب همایون این شاهزاده موسیقی ایران به شهرم امده..شاید اکنون دارد هوای گریه را میخواند و عاشقان این دیار در هوای عاشقانه امشب چشمی تر میکنند...نتوانستم به کنسرت همایون بروم اما این دهمین باراست که هوای گریه را باصدای خودش گوش میکنم... دلم گرفت ای دوست... هوای گریه بامن......

تو بسیار بسیار ازمن دوری... و من بسیار بسیار بارانی.. برای کشتنم یک شب بارانی کافیست.....

من درد مشترکم مرا فریاد کن......

شترکوه کعبه منه...زمانی اشترانکوه میرم احساس میکنم از کره زمین جدا میشم واز کهکشان به زمین نگاه میکنم..چندهفته پیش رفتم قله گل گل وبعدش دریاچه گهر.برنامه سنگینی که ابهت اشترانکوه را از جبهه شمالش تا جنوبش دیدم..حال فردا صعود سراسری بانوان کشور به قله سنبرانه..فردا صبح میرم درود که با دوستانم به اشترانکوه بریم...گمونم اشترانکوه هم عاشق من شده..چون طاقت دوریمو نداره.. فعلا خدانگهدار...

بهار رسیده است.. زیبا... سبز ... باطراوت.. اما مثل من.. هربهاری پایانی دارد... ...